ΟΙ ΥΠΕΡΕΞΙ

Ο πανέξυπνος Χίρο και οι φίλοι του, η Γκο Γκο Τομάγκο, ο Γουασάμπι No-Ginger, η Ξινομελένια και ο Fred, θα εμπλακούν σε μια ρομποτική μάχη στους δρόμους του Σαν Φρανσόκιο. Για να αντιμετωπίσει τον κίνδυνο ο Χίρο στρέφεται στον μεγάλο αδελφό του, τον Ταντάσι, αλλά και στον Μπέιμαξ, ένα πληθωρικό φουσκωτό ρομπότ, που διαθέτει απίστευτες ικανότητες. Αφού καταφέρνει να δαμάσει την ευφυΐα του, ο Χίρο μεταμορφώνει την ομάδα των φίλων του σε μια συμμορία εξελιγμένων τεχνολογικά ηρώων, αποφασισμένων να νικήσουν.

Μέχρι να δούμε την ταινία, πώς σας φαίνεται η ιδέα να γνωρίσουμε λίγο καλύτερα τους έξι ήρωες;

Χίρο Χαμάντα
Είναι ένα παιδί-θαύμα, που ασχολείται με τη ρομποτική. Έχει το μυαλό μιας ιδιοφυΐας και την καρδιά ενός 14χρονου αγοριού. Για να βοηθήσει την κατάσταση, ο μεγάλος του αδελφός Ταντάσι τον παροτρύνει να αποκτήσει πρό-σβαση στο Τεχνολογικό Ινστιτούτο του Σαν Φρανσόκιο. Ο κοντινότερος σύντροφός του είναι το ρομπότ Μπέιμαξ.

Μπέιμαξ
Το πιο φιλεύσπλαχνο ρομπότ του κόσμου. Άλλωστε αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίο σχεδιάστηκε. Γιατί ο Μπέιμαξ νοιάζεται. Με ένα απλό σκανάρισμα, μπορεί να διαγνώσει και να θεραπεαύσει σχεδόν κάθε ασθένεια. Σχεδιάστηκε και κατασκευάστηκε από τον Ταντάσι Χαμάντα, τον αδελφό του Χίρο, και πρόκειται για μια επαναστατική ανακάλυψη στον τομέα της ιατρικής.

Γκο Γκο Τομάγκο
Γνωρίζει από πρώτο χέρι την έννοια της ταχύτητας. Είναι σκληρή, γυμνασμένη και αφοσιωμένη, αλλά δεν τα πάει και τόσο καλά με τις κοινωνικές συναναστροφές. Μασάει τσίχλα όλη την ώρα και πετάει σαρκαστικές ατάκες.

Φρεντ
Γνωστός και ως Φρεντζίλα, ένα χαλαρό τυπάκι χωρίς κανένα σοβαρό κίνητρο στη ζωή του. Του αρέσει να διαβάζει κόμικ και να βλέπει ταινίες με τέρατα. Αλλά όταν οι συνθήκες το επιτάσσουν, μπορεί να κάνει πράγματα που δεν είχε επιχειρήσει ποτέ στη ζωή του.

Γουασάμπι
Λάτρης της ακρίβειας και της λεπτομέρειας. Είναι πανέξυπνος και λιγουλάκι νευρωτικός. Με ιδιαίτερες ικανότητες στις πολεμικές τέχνες.

Ξινομελένια
Μη σας ξεγελάνε το στυλάκι και τα γυαλιά της. Η φιλοσοφία της, «μπορώ να πετύχω τα πάντα», την καθιστά ασταμάτητη. Είναι εξπέρ στη χημεία και οι έξυπνες επινοήσεις της θα γλιτώσουν τα μέλη της ομάδας από κακοτοπιές.

Ο ΚΙΤΡΙΝΟΜΥΤΗΣ

Ο Κιτρινομύτης, ένα μικρό ορφανό πουλί που δεν έχει αφήσει ποτέ τη φωλιά του και λαχταρά για μια δική του οικογένεια. Χάρη σε ένα γύρισμα της τύχης, αναγκάζεται να αναλάβει ένα δύσκολο ρόλο: εκείνον του ηγέτη του σμήνους των πουλιών που φεύγουν για την Αφρική. Ο Κιτρινομύτης ενθουσιάζεται με την πρόκληση αλλά έχει ελάχιστες εμπειρίες που μπορούν να τον βοηθήσουν - κι έτσι ξεκινά η μεγαλύτερη περιπέτεια της ζωής του!

Ελληνικός Κινηματογράφος
Οι ταινίες που έγραψαν ιστορία
Ιάσων Τριανταφυλλίδης

La guerre est declaree  Σκηνοθεσία: Βαλερί Ντονζελί. Σενάριο: Ντονζελί και Ζερεμί Ελκάιμ. Ηθοποιοί: Βαλερί Ντονζελί, Ζερεμί Ελκάιμ. 100' Ένα ζευγάρι, ο Ρωμαίος και η Ιουλιέτα. Ένα παιδί, ο Αδάμ. Το πρόβλημά του, η μάχη τους και το αίσιο τέλος της. Μα πάνω απ’ όλα η σπουδαία ιστορία αγάπης τους. Ενα ηρωικό, αυτοβιογραφικό ποπ μελόδραμα. Η ταινία που άνοιξε την Εβδομάδα Κριτικής του φετινού Φεστιβάλ Καννών και εκπροσωπεί τη Γαλλία στις υποψηφιότητες για το Ξενόγλωσσο Οσκαρ. Ο Ρομέο και η Ζουλιέτ, ως άλλοι Ρωμαίος και Ιουλιέτα, είναι δυο νέοι, πολύ ερωτευμένοι, που θα έρθουν αντιμέτωποι με υπέρμετρες δυσκολίες. Ενα ζευγάρι ξεκινά την κοινή του ζωή, κάνει ένα μωράκι, τον Αντάμ και παλεύει να τα βγάλει πέρα με τις αϋπνίες, το κλάμμα και την αλλαγή ταχυτήτων. Μόνο που τα προβλήματα είναι πολύ μεγαλύτερα από τα προβλεπόμενα: ο Αντάμ έχει καρκίνο στον εγκέφαλο και τώρα, η τριμελής οικογένεια πρέπει να πολεμήσει για να κρατήσει τη ζωή στα χέρια της. Μια ιστορία τόσο βαθιά απελπιστική, μπορεί να γίνει αισιόδοξη μόνο αν είναι ειλικρινής, βιωματική και ειπωμένη από καρδιάς. Και αυτό ακριβώς είναι η ταινία της Βαλερί Ντονζελί και του Ζερεμί Ελκάιμ: η δική τους, πραγματική ιστορία, αποτυπωμένη με την ομορφιά και τη δύναμη του ανθρώπου που επέζησε ενός πολέμου. Σεναριακά και σκηνοθετικά το «Πολεμώντας για τη Νίκη» είναι ένα ποπ μελόδραμα. Χρησιμοποιώντας συχνά το voice over που περιγράφει τη δράση και τα συναισθήματα των ηρώων σαν παιδικό ημερολόγιο, η ταινία αποκτά, μέσα στο ρεαλισμό και τη σκληρότητα του θέματός της, μια υφή παραμυθιού, που μοιάζει με την αίσθηση που έχουμε καμιά φορά για κομμάτια της ζωής μας που ανήκουν στο παρελθόν. Σ’αυτό το στοιχείο μεταμοντερνισμού συνεισφέρει έντονα το απίθανο soundtrack, ασύνδετο αλλά ιμπρεσιονιστικό στην πρόθεσή του, που συμπεριλαμβάνει από Βιβάλντι μέχρι το πιο υπέροχο αυτοσχέδιο τραγούδι ερωτικής πίστης και οικειότητας που τραγουδούν οι ίδιοι οι πρωταγωνιστές σε μια μιούζικαλ σκηνή. Μαζί και οι μικρές, παρορμητικές εικαστικές παρεμβάσεις που σαν πυροτεχνήματα κρύβουν με τα χρώματά τους το σκοτεινό ρεαλισμό της ιστορίας. Οσο εμβληματικά είναι τα ονόματα των κεντρικών ηρώων – Ρωμαίος, Ιουλιέτα, Αδάμ – τόσο προσωπικό, ευαίσθητο και λεπτογραμμένο είναι το σενάριο. Μια εμπειρία που αλλάζει τις ισορροπίες της ζωής για πάντα, ένας άντρας που αντιδρά με επιθετικότητα, μια γυναίκα που αμύνεται με άρνηση, μια ιστορία που αρχικά διασπάται σε πολλά πρόσωπα, σταδιακά επικεντρώνεται στην καρδιά ενός έρωτα, ενός ζευγαριού που αποφασισμένο, σχεδιάζοντας τα βήματά του με στρατηγική, προχωρά μάχη με τη μάχη να νικήσει τον εχθρό: όχι μόνο τον καρκίνο, αλλά και τη σωματική κούραση, την ψυχική φθορά, τον αποπροσανατολισμό, το ενδεχόμενο του χωρισμού. Ο Ρωμαίος και η Ιουλιέτα της Ντονζελί παραμένουν ενωμένοι, κοντά κι αντιμετωπίζουν τα πράγματα με την απόγνωση αλλά κυρίως το χιούμορ που, ευτυχώς, δίνει το ρυθμό στις δυστυχίες της ζωής. Ετσι ενώ η ταινία παρασύρει το θεατή σε μια συγκινησιακή διαδρομή όπου το κλάμμα διαρκώς παραμονεύει, το γέλιο ακούγεται περισσότερο και δίνει στην ταινία μια διάσταση κωμική, ακόμα και διασκεδαστική, που κάνει τη θέασή της πιο απολαυστική αλλά και την ιστορία της πιο πραγματική, πιο προσωπική κι ευαίσθητη. Η Ντονζελί και ο Ελκάιμ που κρατούν και τους πρωταγωνιστικούς ρόλους είναι μαγνητικοί (ο Ελκάιμ μια ευρωπαϊκή βερσιόν του Τζέιμς Φράνκο) και περικυκλώνονται από μια θαυμάσια επιλογή δευτεραγωνιστών: από τον γοητευτικό Φρεντερίκ Πιερό στο ρόλο του νευροχειρουργού – Θεού, μέχρι την Ελίνα Λόουενσον, την πάλαι ποτέ μούσα του Χαλ Χάρτλεϊ που, ναι, ενσαρκώνει πια την αντισυμβατική γιαγιά! Ολη η κωμικότητα και η τραγικότητα που καθορίζουν τη ζωή μιας οικογένειας, πυρηνικής ή πολυπληθούς, η υστερία, η αγωνία, η τρυφερότητα και η γελοιότητα των μικρών και των μεγάλων στιγμών, συμπυκνώνονται σε μια απόλυτα κινηματογραφική, μαγική ταινία και σε δυο ανθρώπους που κηρύσσουν τον πόλεμο ενάντια στη μοίρα και γράφουν μια ιστορία ηρωική! Βασισμένη σε πραγματικά γεγονότα! Διακρίσεις/Συμμετοχές: - Υποψηφιότητα της Γαλλίας στα Όσκαρ 2012 - Ταινία Έναρξης στην Εβδομάδα Κριτικής του Φεστιβάλ των Καννών 2011 - Βραβείο Κριτικής Επιτροπής, Βραβείο Κοινού και Βραβείο των Bloggers στο Festival Paris Cinéma - Επίσημη συμμετοχή στο Sundance Festival Στη δεύτερή της ταινία η Βαλερί Ντονζελί, εκτός από την σκηνοθεσία κρατά και τον πρωταγωνιστικό ρόλο στο πλάι του συν-σεναριογράφου της ταινίας Ζερεμί Ελκάιμ, ξεδιπλώνοντας μία σχεδόν αυτοβιογραφική ιστορία. Το Πολεμώντας για τη Νίκη προβλήθηκε ως ταινία έναρξης στην Εβδομάδα Κριτικής του τελευταίου Φεστιβάλ των Καννών και συγκίνησε κοινό και κριτικούς με την ευαισθησία της θεματολογίας του, τον ρεαλισμό αλλά και την όρεξη για ζωή που προάγει. Πρόκειται για την πραγματική ιστορία της σεναριογράφου – σκηνοθέτιδος – πρωταγωνίστριας Βαλερί Ντονζελί και την τεράστια μάχη που δίνει σα μητέρα όταν εκείνη και ο σύντροφός της πληροφορούνται ότι ο γιος τους έχει έναν κακοήθη όγκο στο κεφάλι. Σκηνοθετικά, πρόκειται για μία ταινία - γνήσιο παιδί της γαλλικής Nouvelle Vague με αναφορές τόσο μέσω των χρωμάτων και της φωτογραφίας του όσο και μέσω της χρήσης της υπέροχης μουσικής της.

http://www.provoles.gr/movie's_12_13/121005.htm

http://reel.gr/the_intouchables/

ΟΙ ΑΘΙΚΤΟΙ – THE INTOUCHABLES (2011)

Mια ταινία που αξίζει να διακριθεί χάρη στην ανεπιτήδευτη ζεστασιά, 

την ανθρώπινη ματιά και το αναπόφευκτα αντιρατσιστικό της μήνυμα.

Σκηνοθεσία: Olivier Nakache, Eric Toledano
Σενάριο: Olivier Nakache, Eric Toledano
Πρωταγωνιστούν: Francois Cluzet, Omar Sy, Audrey Flerot

Διάρκεια: 112’
Χώρα: Γαλλία

Ο Φιλίπ (Φρανσουά Κλουζέ) είναι ένας πλούσιος αριστοκράτης ο οποίος βρίσκεται καθηλωμένος στο αναπηρικό καροτσάκι, έπειτα από ένα ατύχημα που είχε κατά τη διάρκεια πτήσης του με παραπέντε. Αποφασίζει λοιπόν μια μέρα να περάσει από συνέντευξη μερικά άτομα, προκειμένου να καταλήξει στον κατάλληλο, κατά τα δικά του πρότυπα, βοηθό, δουλειά του οποίου θα είναι να βρίσκεται διαρκώς στο πλευρό του. Όταν τελικά επιλέξει τον Ντρις (Ομάρ Σάϊ), έναν έγχρωμο νεαρό που ζει στα φτωχικά προάστια και έχει μόλις αποφυλακιστεί, οι αντιδράσεις των πλουτοκρατών φίλων του Φιλίπ, θα είναι έντονες. Παρόλα αυτά ο ίδιος δε φαίνεται να δίνει σημασία στις κακοήθειες, επιμένοντας πως ο Ντρις είναι ο ιδανικός για τη δουλειά. Όταν σιγά σιγά γεννηθεί μια δυνατή και απρόσμενη φιλία μεταξύ τους, θα αποδειχθεί πως ο Φιλίπ μάλλον είχε δίκαιο…

Τέταρτη κινηματογραφική συνεργασία για τους Νακάς-Τολεντάνο των οποίων οι πορείες είναι έτσι κι αλλιώς άρρηκτα συνδεδεμένες. Αυτή τη φορά όμως φαίνεται πως ξεπέρασαν κάθε παλιό εαυτό τους, καθιστώντας το «The Intouchables» ένα σύγχρονο, πολιτιστικό φαινόμενο και τη δεύτερη πιο επιτυχημένη εισπρακτικά ταινία όλων των εποχών, στη Γαλλία! Και η επιτυχία της δε σταματάει εδώ, καθώς κατάφερε να κερδίσει το βραβείο της καλύτερης ανδρικής ερμηνείας και το Μεγάλο Βραβείο του Φεστιβάλ του Τόκιο (2011), συμμετείχε επίσης στο διαγωνιστικό τμήμα του Φεστιβάλ του San Sebastian, ενώ ο Ομάρ Σάϊ κατέκτησε και το βραβείο Cezar 2012 καλύτερης ανδρικής ερμηνείας. Καθόλου άσχημα για μια ταινία που εμφανίστηκε στις αίθουσες, σαν απ’το πουθενά.

Πολλές οι διακρίσεις για μια ταινία που αξίζει έτσι κι αλλιώς να διακριθεί χάρη στην ανεπιτήδευτη ζεστασιά, την ανθρώπινη ματιά και το αναπόφευκτα αντιρατσιστικό της μήνυμα.

Το γεγονός οτι δυο κόσμοι τόσο διαφορετικοί, έρχονται κοντά και καταφέρνουν να υπερπηδήσουν εμπόδια κοινωνικής και ταξικής προέλευσης, κάνουν τη ταινία, ένα από τα πιο feel-good ταινιάκια που κυκλοφορούν αυτόν τον καιρό στις αίθουσες. Η βαθιά δραματική της βάση που πηγάζει αφενός από την παραπληγικότητα του αριστοκράτη Φιλίπ, και αφετέρου από την κάπως προαποφασισμένη μοίρα ατόμων του περιθωρίου όπως ο Ντρις, έρχεται και γυρίζει τούμπα, αποδεικνύοντας οτι τίποτα δεν είναι μοιραίο στη ζωή, μέχρι εσύ να το αποφασίσεις πως είναι. Ίσως η ταινία ορισμένες φορές να αμφιταλαντεύεται ανάμεσα σε μια καθωσπρέπουσα ρεαλιστικότητα και μια κάπως ουτοπική, εναλλακτική πραγματικότητα, παρόλα αυτά τόσο οι ερμηνείες, όσο και η απλή κατά τα άλλα υπόθεσή της (που βασίζεται μάλιστα και σε αληθινά γεγονότα), δεν αφήνουν την κατάσταση να ξεφύγει, αλλά την τραβούν πάνω σε έναν καμβά τυχερής, καθημερινής ζωής και την αφήνουν εκεί.

Η σκηνοθεσία της δεν παρουσιάζει κάποιο τεχνικό ενδιαφέρον, αλλά περιορίζεται στην κλασική συνταγή της flashback αφήγησης, αφήνοντας κυρίως τους δυο πρωταγωνιστές να κερδίσουν τις εντυπώσεις.

Ο Κλουζέ δένει εξαιρετικά με τον Σάϊ, δημιουργώντας ένα απρόσμενα καλό, διασκεδαστικό και συγκινητικό σε στιγμές δίδυμο, που ωθεί τη δράση παραπέρα μέσα από τις κοινές, βιωματικές τους εμπειρίες, τις συγκρούσεις και την ανάγκη για ζωή.

Η δεύτερη ευκαιρία, η ομορφιά του να σου προσφέρουν και να προσφέρεις και η κατάργηση των κοινωνικών στεγανών, αποτελούν τα βασικά μοτίβα πάνω στα οποία φαίνεται να έχει γεννηθεί το «The Intouchables». Απομακρυσμένο από οποιαδήποτε προοπτική διδακτισμού και δακτυλοδικτούμενης γκετοποίησης, η ταινία είναι αυτό που είναι: μια δραματική, touching κωμωδία, με υπέροχες ερμηνείες και φόντο το γαλλικό τοπίο. Αν ήταν έτσι και εγώ “Άθικτη” θα ήμουν…

LIVE Βασίλης Παπακωνσταντίνου / Θηβαίος - Λευκάδα